آیت الله جوادی آملی در دیدار ظریف:دست دادن با دشمن نشانه ادب است ،امابعد از آن انگشتانتان را بشمرید    

وی افزود: من معتقدم ما در این مذاکرات هیچ چیز از دست ندادیم؛ طرف مقابل می‌خواست قدرت ساخت سلاح هسته‌ای را از ما بگیرد اما ما با آنکه قدرت ساخت سلاح هسته‌ای را داشتیم، هرگز به دنبال ساخت اینگونه سلاح‌ها نبودیم.

این مرجع تقلید با بیان اینکه ما هرگز امکانات نظامی قدرت هسته‌ای را طبق دین و عقل و فتوای مراجع نمی‌خواهیم، گفت: ما به دنبال فناوری‌های صلح آمیز هسته‌ای در زمینه‌های کشاورزی و پزشکی و امثال آن بودیم که امروز همه آن‌ها برای کشور محفوظ مانده است، لذا ما تمام نیازمندی‌های خود را حفظ کردیم و در عمل چیزی از دست ندادیم.

آیت الله جوادی آملی با اشاره به آیات قرآن مجید در توصیه به تحصیل فناوری‌های دفاعی گفت: خداوند دو نمونه از به کارگیری قدرت در زمینه‌های صلح آمیز و دفاعی را به ما معرفی کرده است؛ در جریان حضرت داوود (ع) به معجزه الهی آهن در دستان داوود مانند موم نرم بود اما داوود علیه السلام هرگز از این معجزه در راه ساخت نیزه و شمشیر و سلاح تهاجمی استفاده نکرد بلکه به دستور خداوند از این قدرت خود در بافت زره که وسیله‌ای دفاعی است، استفاده می‌کرد.

این استاد برجسته حوزه علمیه قم افزود: در مورد حضرت سلیمان (ع) نیز مس مانند چشمه روان در اختیار آن حضرت بود، اما آن حضرت به جای به کارگیری این قدرت در ساخت ابزارهای نظامی با آن ابزارهای سودمندی مانند ظرف و ظروف زندگی را می‌ساختند.

وی همچنین با اشاره به روایتی از حضرت امیر (ع) بیان داشت: وقتی عده‌ای به حضرت امیر علیه السلام عرض می‌کردند که اسب شما مناسب میدان جنگ نیست، ایشان در پاسخ می‌فرمودند، من که هرگز از مقابل دشمن فرار نمی‌کنم و اگر دشمن هم از مقابل من فرار کند، اهل تعقیب کردن او نیستم، لذا باید توجه داشته باشیم ما با چنین دین و مکتبی سر و کار داریم.

آیت الله جوادی آملی با تاکید بر لزوم هوشیاری همیشگی در مقابل دشمن ابراز داشت: خداوند در قرآن پیامبر (ص) را به هوشیاری همیشگی در مقابل دشمنان خود توصیه کرده و می‌فرماید بدان که دشمنان شما هر روز در حال نقشه کشیدن و توطئه کردن علیه شما هستند.

وی در فراز دیگری از سخنان خود مسئولان کشور را به همدلی و همزبانی مورد تاکید رهبری توصیه فرمود و اظهار داشت: جامعه را جز محبت، دوستی و حسن همجواری اداره نمی‌کند؛ همه باید توجه داشته باشند که بدون آن ملات نرم، سنگهای یک ساختمان هرگز روی هم بند نمی‌شوند، اگر در میان افراد جامعه عاطفه و همدلی وجود نداشته باشد، مانند‌‌ همان سنگهای بی‌ملات فرو می‌ریزند.