هرغنچه که گل گشت دگر غنچه نگردد     الا دو لب یار گهی غنچه گردد گهی گل 

شبی چون دوش دیدم در زمانه                که بوسه تیر بود ولب نشانه 

فخرالین اسعد گرگانی